نخستين پاسخي که به ذهن خطور مي کند اين است که مي خواهد با دروغ گويي هاي خود، مردم را فريب بدهد و راي آنها را در انتخابات به نفع خويش جذب کنند و خلاصه اين که "به قدرت برسد".
سوال بعدي: نامزد رياست جمهوري با دروغگويي و عوام فريبي درصدد پيروزي در انتخابات و رسيدن به قدرت برمي آيد تا از اين قدرت چه نفعي ببرد؟ به عبارت ساده تر مگر دستيابي به قدرت اجرايي کشور، چه منافعي دارد که براي تحقق اين خواسته مرتکب گناه کبيره شود؟
اينجاست که گفتن و شنيدن يک نکته قابل تامل، ضرورت پيدا مي کند: کسي که ثابت کرد از قدرت و جايگاه رياست جمهوري به عنوان شخص دوم حکومت، نه تنها براي يک ريال به جيب زدن، راه انداختن باند خانوادگي و قبيله سازي سياسي، ساز شکاري با دشمان و به حراج گذاشتن منافع و حيثيت ملي، ايجاد يک طبقه ممتاز، رانت خواري هاي مالي و سياسي و تحصيلي و بازرگاني، تفريح و خوشگذراني، اشرافي گري و رفاه طلبي، خودسري و گردنکشي در برابر نظام و قانون و ... استفاده نمي کند، بلکه اين موقعيت را به فرصتي براي خدمتگزاري شبانه روزي به مردم و کشور، گذشتن از رفاه و تفريح و استراحت، برخورد با متخلفان نزديک به خود، صيانت از حقوق و منافع ملي در برابر زياده خواهي هاي زورگويان جهاني، مقاومت در مقابل ويژه خواران به عادت، تلاش و تدبير مستمر براي پيشرفت و عزت هر چه بيشتر ميهن، رفع نيازهاي هموطنان دور از مرکز و ... تبديل مي کند، آيا براي رسيدن به اين جايگاه و خدمت به بندگان خدا، به دروغ گويي و فريبکاري متوسل مي شود؟
آن زماني که پروژه القاي دروغگو بودن احمدي نژاد با شدت و گستاخانه از سوي باند قدرت و ثروت و ايادي فريب خورده آنها در حال اجرا بود، يک راننده تاکسي در مسير چهار راه وليعصر به ميدان ونک در پاسخ به اظهارات يکي از مسافران خود گفت: اين احمدي نژاد که من مي شناسم هيچوقت دروغ نمي گويد، اگر هم بگويد لابد به نفع مردم و کشور است.
غرض آنکه دنيازدگان و سياسيون قدرت طلب براي تدوين طرح دروغگو ناميدن فرزند مکتبي ملت، چنان شتابزده و نسنجيده عمل کردند که حتي از خود نپرسيدند؛ وقتي کسي با تمام وجود براي پيشرفت و آباداني و عزت مملکت کوشيده و فداکاري کرده و در عمل نشان داد به عشق مردم و ميهن‌اش حتي يک لحظه به آسودگي و راحتي‌اش نمي انديشد، به فرض اين که دروغگو بودنش در نزد افکار عمومي ثابت شود، آيا کسي با اين مشخصات خراب مي شود يا از بدنامي گناه کبيره اي به نام دروغ در جامعه کاسته مي گردد؟
دروغگوياني که به دروغ، يک مجاهد صادق را دروغگو ناميدند، علاوه بر آنکه عده اي را به انحراف و گناه کشانده و خود را نيز نزد پروردگار روسياه و مستوجب عذاب الهي ساختند، به نظر مي رسد در جهت قبح زدايي از دروغ گفتن گام برداشتند که چنانچه اين امر موجد و موجب خسارات معنوي به جامعه گردد، بايد پاسخگو باشند.
خوشبختانه اين مقال در حالي نگاشته مي شود که براي همگان ثابت شده چه کسي و کدام جريان در ادعاي وفاداري اش به قانون و صداقت و عقلانيت و خيرخواهي براي ايران راستگوست. پروردگارا با سپاس...

آن روزها و شب هايي که برخي چهره هاي سياسي و عده اي از هواداران رسانه اي و خياباني آنها دائما